Hayatım boyunca neye el attıysam, kısmen başarılı denilebilecek seviye ulaştım ama ekmekleri yemeden uzaklaştım, vazgeçtim, sıkıldım…
Sadece bir senaryo zihnimin köşesinde belirsizlikte kaldı. Yılı hatırlamıyorum, sanırım 8-12 yaş arası bir şeyim.
Rahmetli büyükbabam tuttu kolumdan beni, Yomra tarafında Trabzonsporun Mehmet Ali Yılmaz Tesislerine getirdi.
İçeri girdik, başladı arkadaşıyla sohbete. “Biz bir şey yapamaduk, bakalım bunlardan bir şey olur mu” falan.
Arkadaşının başımı okşayışı ve “Yarın gelsin de bakalım Süleyman” deyişi zihnimde yaradır…
Büyükbabamın arkadaşı Özkan Sümer. Başımı okşayan ve bir gün sonrasında Trabzonspor antremanına beni davet eden kişi Özkan Sümer. Annemin, “uşağın ayağı mı sakatlanacak” diyerek göndermediği antremana beni davet eden kişi Özkan Sümer…
Tabi ciddiyetin farkında hiç olmadım. Büyükbabam aslında otoriter bir karakterdi. Annemi nasıl bu konuda ezemedi/ezmedi hala düşünürüm 🙂
O antremana izin vermedi ama sonra çok daha alt klasmanda bir takımda oynarken kendimi buldum. Hatta sakatlanırım bahanesini öne sürdüğü hayatımda kick box, wushu, muay thai gibi sporlar da yaptık dhshshdjs
Annemin derdi tabi farklıydı, salağa yatıyorum. Standart memur olsun geçsin vs. vs.
nakah 
Yorum bırakın